تاریخچه گچ در ایران

در ایران گچ رابطه نزدیکی با صنعت ساختمان سازی داشته و از قدیم گچ، یکی از مصالح ساختمان سازی سنتی ایران و همواره یکی از مصالح محبوب ایرانیان باستان بوده است.
گچ در بیشتر ساختمان های باستانی که تا کنون باقی مانده اند به صورت آثار گچ بری های زیبا دیده می شود.
از زمان اشکانیان، ابنیه هایی با تزئینات گچی به جا مانده که نمایانگر خلاقیت و هنر استادکاران می باشد.
به طور کلی استفاده از گچ در ایران و گچ کاری
سابقه طولانی دارد و برای مثال میتونیم از قدیمی ترین اثر گچی کشف شده در کاوش های علمی ای که در هفت تپه خوزستان انجام شد، یاد کنیم؛ این نمونه از قدیمی ترین اثرهای گچ کاری در دوران پیش از تاریخ ایران و متعلق به هنر و تمدن قوم عیلامی هاست.
علاوه بر این در سلسله های هخامنشی و اشکانی، گاه به طور ساده و گاه به طور ترکیبی و تلفیقی از این هنر استفاده شده است، اما در دوران ساسانی تکنیک و روش های خاصی به همراه نقوش و موتیف های مختلف حیوانی، گیاهی و انسانی و در فرم های هندسی متنوع بر روی گچبری ها آثار تحسین برانگیزی خلق شد که موجب تحولاتی در سایر هنر ها در زمان ساسانی و بعد ها هنرهای دوران اولیه اسلام در ایران و خارج از مرز های ایران باستانی شد.
به گواهی آرایه های گچی که هیئت آلمانی در ویرانه های مدائن(تیسفون) کشف کرده اند( که اکنون در موزه برلین نگه داری می شود) و همچنین به گواهی نقش های گچی ای که در نزدیک ورامین به دست آمده( که اکنون در موزه پنسیلوانیای آمریکا نگه داری می شود)
ایرانیان از روزگار ساسانی از گچ برای نقش های تزیینی استفاده می کردند.